Όλοι είμαστε οι κακοί στην ιστορία κάποιου άλλου…

Η τέχνη του να ακούς και τις δύο πλευρές… θα πρέπει κάποτε να μπει στη ζωή μας… Μια ιστορία, δεν έχει ποτέ ένα πρωταγωνιστή…

Όλοι μας κάποτε πέσαμε θύματα λανθασμένης εντύπωσης, οι λάθος πληροφορίες, οι μιζέρια και η κακή συμπεριφορά κάποιων, και… και φυσικά ότι ποτέ δεν άκουσε κανείς και τις δύο πλευρές.
Δεν είναι τυχαίο, ότι στα δικαστήρια πάντα ακούγονται και οι δύο πλευρές. Πλην των μαρτύρων άσκησης κατηγορητηρίου, υπάρχουν και οι μάρτυρες υπεράσπισης.
Το να σε κατηγορήσουν άδικα για κάτι δεν είναι κακό, το κακό είναι να μην ακουστεί και η δικιά σου εκδοχή. Καθώς λοιπόν πληκτρολογώ αναζητώντας στη φαντασία μου πως θα εμπλουτίσω το άρθρο μου, μόνο και μόνο για να μη γράψω προσωπικές εμπειρίες, θυμήθηκα ένα quotes status, με το οποίο να λέει. “Ο λύκος ήταν πάντα ο κακός, γιατί ποτέ δεν ακούσαμε και τη δικιά του εκδοχή” Φυσικά δεν έχασα χρόνο. Η αναζήτηση μου στον ιστό της Google με έριξε στην παρακάτω εικόνα.

oloi-eimaste-kakoi-sthn-istoria-kapoioy-alloy

Η αναζήτηση μου όμως δεν σταμάτησε εκεί. Λένε… πως για κάθε τι, υπάρχει κάποιος που το δημιούργησε. Αυτό θα πρέπει να μας κάνει πάντα εντύπωση ίσως, να μην περιοριζόμαστε μόνο σε αυτό που βλέπουμε στην επιφάνεια, πάντα κάτι υπάρχει από κάτω. Το “είδα” από το “άκουσα” λένε, πως έχει τέσσερα δάχτυλα απόσταση, που σημαίνει, αν βάλεις την παλάμη του χεριού σου δίπλα από το αυτί σου, θα φτάσει ακριβώς στην άκρη του ματιού σου. Επομένως, το είδα από το άκουσα… ενώ ανατομικά έχουν ελάχιστη διαφορά, ουσιαστικά δεν έχουν καμιά σχέση μεταξύ τους.
Στη συνέχεια της αναζήτησης μου λοιπόν, “έπεσα” στον διάσιμο πλέον καθηγητή και συγγραφέα Lief Fearn ο οποίος το 1988, αποφάσισε να ξεφύγει από την ιστορία “του Λύκου και της Κοκκινοσκουφίτσας” λέγοντάς την από την άποψη του λύκου και επιτρέποντάς του να πει τη δική του εκδοχή.  Η ιστορία μας βοηθάει να καταλάβουμε ότι μερικές φορές είναι απαραίτητο να ακούμε και τις δύο εκδοχές πριν κρίνουμε κάποιον. 
Για να δούμε τι έχει να μας πει ο κακός… Λύκος,

Το δάσος ήταν το σπιτικό μου. Ζούσα εκεί και νοιαζόμουν γι’ αυτό.
Προσπαθούσα να το διατηρώ τακτικό και καθαρό.

Κάποτε, μια ηλιόλουστη μέρα, ενώ προσπαθούσα να συμμαζέψω κάτι σκουπίδια που κλασικά παράτησαν δυο εκδρομείς, άκουσα βήματα.
Πήδηξα πίσω από ένα δέντρο και είδα μια μικρή κοπέλα να έρχεται, κρατώντας ένα καλάθι.
Μου φάνηκε ύποπτη από την αρχή, γιατί φορούσε αστεία κατακόκκινα ρούχα και το κεφάλι της ήταν καλυμμένο με κουκούλα σαν να μην ήθελε να την αναγνωρίσουν.
Φυσικά τη σταμάτησα για να ερευνήσω το ζήτημα.
Τη ρώτησα ποια ήταν, από πού ερχόταν κ.τ.λ.
Μου είπε μια ιστορία για κάποια γιαγιά που έμενε λίγο πιο κάτω και της πήγαινε φαγητό.
Βασικά, μπορεί να ήταν και έντιμο άτομο, αλλά βρισκόταν στο δάσος μου και έδειχνε πολύ ύποπτη μ’ αυτά τα ρούχα.
Έτσι αποφάσισα να της δείξω πόσο σοβαρό ήταν να εισβάλλει χωρίς ειδοποίηση, ντυμένη περίεργα.
Την άφησα να συνεχίσει, αλλά έτρεξα πριν από αυτήν στο σπίτι της γιαγιάς της.
Όταν συνάντησα τη συμπαθητική γριούλα της εξήγησα το πρόβλημα μου και συμφώνησε ότι η εγγονή της χρειαζόταν ένα μάθημα.
Η γριούλα δέχτηκε να κρυφτεί ώσπου να τη φωνάξω. Έτσι, κρύφτηκε κάτω από το κρεβάτι.Όταν έφτασε η Κοκκινοσκουφίτσα, την κάλεσα να μπει στην κρεβατοκάμαρα όπου βρισκόμουν ήδη στο κρεβάτι, ντυμένος γιαγιά.
Το κορίτσι ήρθε και μόλις με είδε είπε κάτι άσχημο για τα μεγάλα μου αυτιά.
Με είχαν προσβάλλει κι άλλοτε, αλλά προσπάθησα να είμαι ευγενικός.
Είπα ότι, ίσως, τα μεγάλα μου αυτιά, μου επέτρεπαν να την ακούω καλύτερα.
Δηλαδή έδειχνα ότι τη συμπαθούσα και ήθελα να πιάνω καλά αυτά που λέει.Αλλά έκανε άλλο ένα καλαμπούρι, για τα γουρλωτά μου μάτια.
Τώρα καταλαβαίνετε πώς άρχισα να αισθάνομαι γι’ αυτή τη μικρή, που ενώ ήταν γλυκιά ήταν και τόσο κακοήθης.
Παρ’ όλα αυτά, έχω την τακτική να γυρίζω και το άλλο μάγουλο και της είπα ότι τα γουρλωτά μου μάτια με βοηθούν να τη βλέπω καλύτερα.

Η επόμενη προσβολή στ’ αλήθεια με νευρίασε.
Έχω κάποιο κόμπλεξ για τα μεγάλα μου δόντια κι αυτό το κορίτσι έκανε μία προσβλητική παρατήρηση.
Με ρώτησε γιατί έχω τόσο μεγάλα δόντια.
Ξέρω ότι θα έπρεπε να μη χάσω την ψυχραιμία μου, αλλά πήδηξα από το κρεβάτι και της φώναξα πως τα μεγάλα μου δόντια ήταν χρήσιμα για να τη φάω.Τώρα ας είμαστε ειλικρινείς, κανείς λύκος δεν θα έτρωγε ποτέ ένα κορίτσι, όλοι το ξέρουν αυτό, αλλά αυτό το τρελοκόριτσο άρχισε να τρέχει γύρω-γύρω ουρλιάζοντας κι εγώ προσπαθούσα να το φτάσω για να το ηρεμήσω.
Έβγαλα και τα ρούχα της γιαγιάς, αλλά αυτό φάνηκε να χειροτερεύει τα πράγματα.Ξαφνικά όμως ανοίγει η πόρτα με δυνατό κρότο και ένας μεγαλόσωμος τύπος στεκόταν μπροστά μου με το τσεκούρι του.
Τον κοίταξα και κατάλαβα ότι είχα βρει το μπελά μου.
Υπήρχε ένα ανοιχτό παράθυρο πίσω μου και την κοπάνησα σφαίρα.Θα ήθελα να μπορούσα να πω πως εδώ τελειώνει η ιστορία.
Όμως αυτή η γιαγιά ποτέ δεν είπε την αλήθεια.
Σύντομα κυκλοφόρησε η φήμη ότι ήμουν κακός και μοχθηρός.
Όλοι άρχισαν να με αποφεύγουν.
Δεν ξέρω τι έγινε το κακοήθης κοριτσάκι με τα αστεία κόκκινα ρούχα, όμως εγώ δεν πέρασα καλά από τότε.
Έτσι, αποφάσισα να σας γράψω την ιστορία μου, μήπως και σώσω τη φήμη μου, έστω και τώρα.
Και να θυμάστε: μην πιστεύετε κανέναν, αν δεν ακούσετε και την άλλη πλευρά.Μπορεί να είναι παραμύθι.

Μετάφραση από: thessalonikiartsandculture
Κείμενα και επιμέλεια: Γιάννης Βαρδουλάκης

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *