Εδώ μάνα, όχι γυναίκα – FlashStory – Της Βούλας Γκεμίση

Μεγαλωμένες σε μια κοινωνία που κατά βάση ασπάζεται όλους εκείνους τους κοινωνικούς κανόνες.

Τετριμμένες διαδικασίες πίσω από αραχνοΰφαντους ρόλους που σχηματίζουν την πολυδιάστατη προσωπικότητα της φύσης μας. Ψυχές που ακροβατούν ανάμεσα στο μαζί και το χώρια. Ψυχές που πάντα πίσω από τον κοινωνικό τους ρόλο έχουν πάντα κάτι περισσότερο να πουν. Η κοινωνία προγραμματίζει τους ρόλους μας πολύ πριν γεννηθούμε. Σχεδόν μας στρατολογεί περίτρανα προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση και αν δεν ακολουθήσεις, νιώθεις ότι έχεις κάνει κάτι λάθος. 


Φυσικά την αναγνωρίζεις. Έπεσες πολλές φορές θύμα αυτής της κατεύθυνσης και ας μην θέλεις να το παραδεχτείς.

Όλα έπρεπε να γίνουν βάση των δομημένων κοινωνικών ρόλων που δεν είσαι και σίγουρη αν τους αγάπησες πραγματικά – απλά έτσι έπρεπε να γίνει -. Κάπου στην πορεία έκανες το μεγαλύτερο έγκλημα. Ξέχασες. Και αυτό δεν στο συγχώρεσε ποτέ ο εαυτός σου. 


Γυναίκα σε είπανε μα τα δεδομένα σου άλλαξαν μαζί και η απόλυτη συνοχή των συναισθημάτων σου στο να χτίσεις το ιδανικό πρότυπο της Μάνας. Έξω από τα σεξιστικά στερεότυπα της κοινωνικής κατακραυγής που θέλει τη  γυναίκα να κρατάει το σκήπτρο της κορυφής χωρίς να αφήνει χρόνο και χώρο στη συνείδηση που υποκλίνεται σε άλλου είδους ανάγκες της – που δεν έχουν να κάνουν με τον πολυπόθητο εγωκεντρισμό μας καθ’ αυτό.


Κάπως μονοπώλησε το «είναι» σου ο καινούριος ή παλιός βολεμένος ρόλος σου και έβαλες στην άκρη το πολύτιμο αγαθό που σου χάρισε η φύση. Το ότι έχεις την πολυτέλεια να επιλέξεις και να αφουγκραστείς τις πραγματικές σου ανάγκες μέχρι να βρεις το δρόμο και να ισορροπήσεις ξανά την πραγματική σου ύπαρξη και να τα βρεις όλα και πάλι από την αρχή, ισορροπώντας τους ρόλους που σχεδόν σου πρόσταξαν να υιοθετήσεις. 


Φορώντας παρωπίδες πάντα θα βλέπεις έναν μονόδρομο.

Φορώντας παρωπίδες πάντα θα βλέπεις έναν μονόδρομο. Οι άλλοι δρόμοι δεν θα είναι ποτέ ορατοί. Κράτα το όνειρο της μητρότητας, μα σε παρακαλώ μη ξεχάσεις και μη χάσεις απόλυτα τον εαυτό σου μέσα στο όνειρο γιατί είσαι μέρος αυτού και όχι απλός παρατηρητής. Ο ένας ρόλος άλλωστε δεν αναιρεί τον άλλον, όταν στο τεντωμένο σκοινί τους ξέρεις να ακροβατήσεις μέσα στα δικά σου θέλω και σε αυτά που συνειδητά θα δώσεις προτεραιότητα. Τότε η ολοκλήρωση θα είναι ακόμα πιο όμορφη. 

Και αν κάπου στην πορεία, αναρωτιέσαι αν είσαι η «τέλεια» μανούλα τότε να ξέρεις ότι αυτό ακριβώς σε κάνει τέλεια. Το ότι μπαίνεις στη διαδικασία να αναρωτηθείς. Ο εύκολος στόχος για τους περισσότερους εκεί έξω, είναι πάντα τα όμορφα πυρωμένα βέλη τους προς τα συναισθήματα σου με όλη εκείνη την κριτική που ασκείται στην ευάλωτη ψυχοσύνθεση σου. Και εκείνα τα άτιμα τα βέλη που πετάνε τα χιλιάδες αόρατα χέρια απειλητικά προς το μέρος σου, τις περισσότερες φορές βρίσκουν το στόχο τους. Ακόμα και όταν προσπαθείς να πείσεις τον εαυτό σου ότι τα αντέχεις και ότι το σώμα σου είναι φτιαγμένο από σίδερο και δε θα νιώσεις τίποτα. Εκεί, κρύβεται η μεγαλύτερη παγίδα. Η εσωτερική ασπίδα σου ίσως να μην είναι τόσο ατσαλένια όσο πίστευες. 

Μπορεί να μην το δείχνεις, αλλά σίγουρα δεν είχες καμία ανάγκη από την άπλετη κριτική που σου ασκούν οι γύρω σου ή το πλασάρισμα των κοινωνικών προτύπων για το πώς θα μεγαλώσεις «τέλεια» το παιδί σου. Ίσως το μεγαλύτερο έγκλημα να κρύβεται στο ότι η διαδρομή αυτή για την καθεμία είναι ένα διαφορετικό ταξίδι με κοινό προορισμό. Τη μητρότητα. Αυτό που δε διδαχθήκαμε ποτέ είναι να αγκαλιάζουμε τη διαφορετικότητα μας μέσα από τις διακυμάνσεις της.

Ευνουχίσαμε την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη μας υπηρετώντας ρόλους.

Ρόλους που δεν επιλέξαμε να υποκριθούμε και κάπως υποσυνείδητα βουλιάξαμε όλο και περισσότερο μέσα στην καταθλιπτική μάστιγα της εποχής που δεν μας αφήνει να ζήσουμε τη στιγμή. Είτε αυτή είναι με τον ίδιο μας τον εαυτό είτε με την ελευθερία στο να προσεγγίσουμε τις καταστάσεις με το ένστικτο μας. Η μη αποδοχή του ότι είσαι πρώτα γυναίκα σε έκανε εύκολα θύμα της μητρότητας ή και το αντίστροφο. Όταν ξεχάσεις ένα από τα δύο όμως, κάπου στην πορεία θα έχεις βγει χαμένος από αυτό το παιχνίδι. 


Και πίστεψε με σίγουρα η επιλογή του πρώτου ή του δεύτερου δε θα σε κάνει να αγαπάς λιγότερο το παιδί σου… 

Κείμενα και επιμέλεια:

Βούλα Γκεμίση

Συγγραφέας – Makestorytelling

Δείτε περισσότερα “ΕΔΩ”

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *