ΔΙΠΡΟΣΩΠΙΑ : Ο άνθρωπος με τα δύο πρόσωπα!

ΤON ΣΥΝΑΝΤΑΣ ΠΑΝΤΟΥ

Μάστιγα αναλλοίωτη μέσα στο χρόνο. Εκείνοι οι άνθρωποι με τα δύο ή και περισσότερα πρόσωπα. Όχι, δε μιλάω για εκείνους που έχουν αδυναμίες και αγαπάνε τα λάθη τους. Μιλάω για εκείνους που τείνουν να μαχαιρώνουν πισώπλατα. Χωρίς ηθικούς φραγμούς και δίχως σθένος μπορούν και πορεύονται στη ζωή τους μέσα από το «χρυσό» προσωπείο της δήθεν υπόστασης τους.

Άνθρωποι που προσαρμόζουν τις συμπεριφορές τους με δόλο και αποσκοπούν στο προσωπικό τους συμφέρον και είναι άνθρωποι που κρύβονται καλά κάτω από τη μάσκα τους όταν κυρίως σου απλώνουν το χέρι θέλοντας δήθεν να σε βοηθήσουν ή να σε παραπέμψουν ότι εκείνοι νοιάζονται για εσένα περισσότερο από τον καθένα.

Αξιολύπητο το γεγονός ότι αυτοί οι άνθρωποι κυκλοφορούν ανεξέλεγκτα μέσα στην καθημερινότητα μας. Ένας τέτοιος άνθρωπος δεν θα μπορούσε ποτέ να υιοθετεί αρετές όπως φιλότιμο, ντομπροσύνη, δικαιοσύνη. Αυτοί οι άνθρωποι μοιάζουν σχεδόν καταδικασμένοι στο να μην νιώσουν ποτέ το τι μπορεί να σου προσφέρει το ομαδικό πνεύμα, το να είσαι ακριβοδίκαιος και το να διατηρούν μία επιλεκτική ηθική αξιοπρέπεια. Γιατί όλοι πορευόμαστε με μία προσωπική αξιοπρέπεια σύμφωνα με τη δομή που κουβαλάμε κυρίως στον τρόπο αντίληψης μας. Σε αυτή την περίπτωση η αξιοπρέπεια η δική τους δεν έχει κανένα όριο. Κανένα φραγμό. Και καταντάει να είναι φτηνή και εξευτελιστική στον τρόπο που διαχειρίζονται ή χρησιμοποιούν τους άλλους αλλά και την ίδια τους τη ζωή. Δεν υπάρχει κανένα ίχνος ποιότητας μέσα σε τέτοιους ανθρώπους.

Και είναι κυρίως άνθρωποι που κατακρίνουν τους άλλους πάντα πισώπλατα μέσα από τα κοινωνικά φαινόμενα του δήθεν καθωσπρεπισμού. Εκείνοι οι αναμάρτητοι, που έχουν το θράσος να ρίξουν πρώτοι το λίθο προς τους άλλους. Να χειροκροτήσουμε λοιπόν περίτρανα την σαπίλα που κουβαλάνε μέσα τους γιατί είναι αξιολύπητοι. Τείνουν να λιθοβολούν τους άλλους την ώρα που τους αποχαιρετάνε αφού πρώτα τους έχουν χαιρετήσει εγκάρδια.

Είναι μία μορφή σύγχρονης βίας το να καταπατούνται αξίες που μοχθεί κάποιος να διατηρήσει αναλλοίωτες μέσα σε έναν κόσμο που τον χαρακτηρίζει κυρίως ο εγωκεντρισμός. Δεν είναι κακό να κοιτάς τον εαυτό σου και μάλιστα όταν αυτό συνδέεται άμεσα με την όποια εξέλιξη του και ούτε είναι κακό να διαφοροποιείσαι από το σύνολο μέσα από ένα αποτέλεσμα. Είναι κακό όμως να πρέπει να απολογηθείς για το αποτέλεσμα αυτό όταν διαφοροποιείσαι και ειδικά όταν αυτό γίνεται άθελα σου και είναι απάνθρωπο το να γίνεσαι δέκτης μιας διπρόσωπης σχέσης. Είτε αυτή η σχέση είναι επαγγελματική, φιλική, προσωπική.

Αγκομαχώντας θα σπεύσουμε να παραδεχτούμε ότι συνυπάρχουμε με αυτή τη μορφή ανθρώπων και μέχρι να τους καταλάβουμε, γινόμαστε άθελα μας έρμαια των επιλογών μας στο να μην κρατήσουμε απόσταση από εκείνους. Ο χρόνος όμως πάντα ανοίγει όλα του τα χαρτιά και κάπου στην πορεία σε βάζει μέσα στο παιχνίδι αφήνοντας σε να διαλέξεις. Η εύλογη ερώτηση λοιπόν καταλήγει πάντοτε με έναν βαρύ προβληματισμό: Εσύ, ποιο δρόμο θα επιλέξεις όταν αντιληφθείς τη διπροσωπία;

Περισσότερα FlashStory

Αφήστε μια απάντηση

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *